Een brief, een recensie of een verslag.

Net zoals klas Els kreeg ook klas Claudia de opdracht om een brief of recensie te schrijven na het spelen van het vluchtelingenspel 'This is not a game'. Aangezien we toen het bezoek aan de Olijfboom al achter de rug hadden, werd de keuze verruimd en mochten de kinderen ook daar een verslagje over schrijven.

De Olijfboom

We kwamen toe en moesten aan een grote tafel zitten en kregen uitleg over wat de Olijfboom is en wat de mensen die daar werken doen. De mevrouw die ons uitleg gaf, heeft haar verhaal verteld. Ze is naar Brussel geweest en ze heeft daar en vrouw gezien in een vluchtelingenkamp in het Maximiliaanpark. Ze zag heel veel mensen die echt hulp nodig hadden en daarom heeft ze een groep gemaakt op Facebook. Een Hart Voor Vluchtelingen heet die groep en er waren na een week al heel veel volgers en nu hebben ze een locatie met een groot lokaal met een winkeltje, een naaiatelier en ook een praatcafé. Daarna keken we nog even rond en dan kregen we chips en dangingen we terug naar school.

Helena C.


Mijn bezoek aan de Olijfboom heeft wel indruk gemaakt op mij. Na mijn bezoek wou ik nog meer mijn best doen om geld in te zamelen. Zelf wil ik graag nog langskomen en ook wat dingen schenken aan jullie prachtige organisatie. Ik vind het echt straf hoe de Olijfboom is begonnen. Ze helpen zoveel mensen. De organisatie komt recht uit het hart van de Oprichtster Evelyne. In het begin was de organisatie nog klein, maar nu is ze gegroeid tot wat ze nu is. Een plek waar de vluchtelingen even kunnen vergeten wat ze hebben doorstaan. Wat ik wel raar vond, is dat we op het einde koekjes kregen. Evelyne zei zelfs dat ze die gekregen had. Ik vond dat ze dat aan de vluchtelingen had moeten geven.

Indra


We zijn op vrijdag 8/06/2018 naar de Olijfboom geweest. De Olijfboom is een organisatie die vluchtelingen helpt. Het heet ook wel een hart voor vluchtelingen. Mijn verwachtingen waren dat er veel mensen waren die rondliepen, die met van alles bezig waren en dat we in een lokaal gingen zitten met gewoon een plastic tafel en stoelen. Maar het was veel mooier dan verwacht. Er liepen twee mensen rond: Evelyne en Kathleen. Evelyne heeft een hart voor vluchtelingen opgericht. We zaten in een soort garage of zoiets. We konden gaan zitten aan een grote tafel op stoffen stoelen. Er stonden rekken vol met speelgoed en kleren, schoenen en spullen voor in het huis als versiering. Het zag er allemaal super vrolijk uit. Ik heb geleerd dat een vluchteling zijn moeilijk is. Nu weet ik waarom we gaan stappen.

Lena


Het spel

Ik vond het spel heel erg realistisch. Soms is het erg frustrerend als je een gevaarlijke weg moet oversteken en je er maar steeds blijft hangen. In het spel heb je dan een tweede kans om de gevaarlijke weg over te steken, maar dan realiseer ik me dat sommige vluchtelingen geen tweede kans meer hebben. Het is ook moeilijk om je asielaanvraag in te dienen. Je kent soms de taal niet en zo. Sommigen overleven het niet en daar kunnen er kinderen bijzitten. Bij het spel kregen we ook boekjes met een verhaal van een vluchteling. Mijn mannetje Delvan, zijn vrouw en kinderen verdronken bijna. Soms moeten ze in de koude op straat slapen. De kinderen van Delvan moeten oefenen op zwemmen voor het geval ze van een rubberbootje vallen. Soms hebben mensen alles en dan komt de oorlog en zijn ze plots vluchtelingen.

Finn


Op één van de vrijdagen mochten we een spel spelen. Het was een spel over vluchtelingen. Het spel heette 'This is not a game'. Dat betekent 'dit is geen spel'. Ik vond het wel nog leuk, want we moesten zelf een vluchteling worden door zijn verhaal te lezen. Op het einde moest je een kaartje invullen. Het kaartje was in het Italiaans. Ik raad het niet aan als een normaal gezelschapsspel of ganzenbord. Wel als je eens wilt weten hoe het is om vluchteling te zijn. Ik heb eruit geleerd dat het heel erg kan zijn als vluchteling. Ik vond het wel leuk.

Guust.

De Olijfboom / Een hart voor vluchtelingen

Deze week gingen we eens een kijkje nemen in de Olijfboom. We werden hartelijk ontvangen door Evelyne, die ons vertelde hoe ze - samen met haar toen 1-jarig dochtertje in de buggy - 3 jaar geleden na het zien van de duizenden vluchtelingen in de nieuwsberichten naar het Maximiliaanpark te Brussel trok met een aantal tassen vol pampers, vochtige doekjes, koekjes, sapjes, ... om toch iets te kunnen betekenen voor al die mensen op de vlucht. Haar grote vraag: "Hoe kan je zo een vluchtroute en aankomst in een nieuw land overleven zonder hulp?" De ontmoeting met een andere jonge mama die niet naar huis kon, maar in een tentje zou overnachten heeft dat gevoel alleen maar versterkt. Eenmaal thuis heeft ze diezelfde avond nog de facebookgroep Een Hart Voor Vluchtelingen opgericht en zo ging de bal aan het rollen.
Ondertussen is de Olijfboom (een naam die o.a. symbool staat voor sterke wortels) in de Forelstraat 37 te Gent, de vaste stek geworden van Een Hart Voor Vluchtelingen. Mensen kunnen er nog propere en bruikbare huisraad, kledij, dekens, meubels, verzorgingsproducten,  ... afgeven op de vaste tijdstippen en nieuwkomers (vluchtelingen met een verblijfsvergunning die opnieuw moeten starten) kunnen er terecht voor een startpakket en een maandelijks kans om kledij, huisraad, ... te komen halen. Maar de Olijfboom is meer dan dat. Ondertussen zijn er heel wat vrijwilligers actief, waarvan ook reeds een fijne groep nieuwkomers en is de organisatie onderverdeeld in verschillende werkgroepen: textiel, vintage en recycle, huisraad, naaiatelier Manous, warme harten zoeken een thuis, ... De Olijfboom is ook een ontmoetingsplaats geworden waar mensen naar elkaar luisteren, verhalen vertellen, lief en leed delen, ... Voor velen is de Olijfboom een warme thuis geworden.
De kinderen hingen aan Evelyne haar lippen en hadden ook heel wat vragen. Het was een fijne interactie en sommige kinderen vertelden dat hun mama of oma al eens spullen was komen afgeven. Ze hebben nu van dichtbij gezien hoe het daar in zijn werk gaat en hopelijk is dat een extra motivatie om op 28 juni die 10 km te stappen t.v.v. de Olijfboom.

Nogmaals dank voor de warme ontvangst en de mooie uitleg, Evelyne en Kathleen (voor het deeltje vintage 😊).

Nu wordt het aftellen naar 28 juni.
Wandel met je 💗 en je 👣 zullen volgen.

creatieve jaaroverzichten

Met de komst van het nieuwe Boomgaardrapport vorig schooljaar heb ik ook het creatief jaaroverzicht ingevoerd. Aan de hand van een lijstje van wat we dit schooljaar allemaal uitspookten, maken we op A3-formaat een beeldend jaaroverzicht. Dit jaar is het een verwerking van de laatste lessen. De zomer staat nu echt wel voor de deur, dus zijn we in de tweede en derde leefgroep al aan de slag gegaan.

Zonder al alles te verklappen, kunnen we een aantal foto's tonen en hier en daar een hint geven.

Tweede leefgroep
Knubbe was onze klasbeer en het laatste verhaal uit het Knubbeboek was onze inpiratiebron. Combinatie van houtskool, teken- en kleurpotloden.

Derde leefgroep
Hoe bedreigde dieren onze natuur kunnen redden (uit een film...)

Vierde leefgroep
Dat wordt nog een verrassing volgende week. Het heeft zeker ook met het laatste thema te maken. 💗👣

We schreven een brief

Als verwerking op het spel This is not a game schreven de kinderen een brief aan de vluchteling die ze hebben gevolgd.

Hallo Delvin,
Hoe gaat het met jou? Ik hoop dat je een huis hebt gevonden en een job. Was je blij toen je in België toekwam? Ik vind het wel jammer dat je niet in Syrië kon blijven. Je hebt geluk dat je de boottocht overleefd hebt. Vond je het lastig om uit het vluchtelingenkamp te vluchten? Ik zou wel willen weten hoe je dat gedaan hebt. Ik vind het wel straf dat je eerst de rest van je gezin op een bootje gestuurd hebt.
Ramón


Dag Jeanne,
Hallo, ik ben Helena. Ik heb het spel gespeeld waarin je 'meespeelt'. Ik vond het heel tof om jouw personage te spelen in het spel. Ik vind het heel jammer voor jou dat je moest vluchten uit je geboorteland en dat je mama is gestorven. Ik was heel blij toen je je familie terugvond in dat ziekenhuis. Wel stom dat je zus doodging aan haar verwondingen. Ik heb vanaf de eerste keer de asielaanvraag kunnen invullen, dus gelukkig kon je in je land blijven. Ik vind het heel tof van je vader dat hij in het hospitaal blijft werken als bakker. Ik hoop dat je daarna nog een heel tof leven had.
Helena


Lajos
Hallo,
Ik vind het vreselijk wat jij hebt meegemaakt, maar ik ben wel blij dat je veilig bent toegekomen. Ik heb een vraag en die gaat als volgt: "Ben je nog altijd boom op alle Duitsers of alleen op deze die Hongarije hebben bezet?" Nog een paar vraagjes: "Ben je veel vrienden kwijt geraakt toen je ging vechten in de nacht? Bedoel je met afscheid nemen dat je moeder dood is of omdat je vlucht zonder haar?"
Ik vind het super. Het is echt fantastisch om te zien hoe je zo hebt doorgezet en je hebt het gehaald! Ik vind het ook leuk voor jou dat je met een vriend bent kunnen vluchten.
Nog veel succes.
Salut
Annabelle


Dag Daborka Vlahovic.
Chili lijkt me echt een super leuk land. Was het daar gezellig? Ik vind het echt verschrikkelijk wat je hebt meegemaakt. Je zal wel een heel goeie moeder geweest zijn om zo sterk te zijn en zo door te zetten. Toen de vrachtwagen in brand vloog, was je dan gewond (of je man en kinderen)? Nam je dan nog iets mee uit de vrachtwagen? Je was natuurlijk heel erg geschrokken toen je het nieuws kreeg dat je man werd gezocht. Maar je was sterk en dapper en je had er alles voor over om hem terug te krijgen. Zeiden je kinderen niet veel dat jij en supermama bent? Waarom gingen jullie eigenlijk naar Argentinë? Waarschijnlijk was je suuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuperblij dat Kiko uit het folterhuis was geraakt. Dokter Ellens was zeker een goede vriend. Jullie kinderen zijn heel erg schattig.
En trouwens, ik heet Ena. Daaaaaag.


Hallo Zjefke,
Ik heb gelezen over je tocht naar Engeland. Ik vind het echt knap dat je dat durft op die leeftijd. Toen je in Antwerpen aankwam te voet in de richting van de haven, hoe was dat om die boot te zien en alles achter te laten en een nieuw leven te beginnen in Engeland? Was de Red Star Line echt zo mooi als ze zeggen? Hoe was het om aan te komen in Engeland? Was het eng om te slapen in Alaxandra Palace? Was je blij toen je een huis kreeg in Bernsley? En ik vind het best eng om in een kasteel te slapen. Spijtig dat je neefje Rik doodging. Ik ben blij om te horen dat je terug naar huis mocht.
Veel groetjes, Yelani.

Wat een feesten!

Inde derde leefgroep hadden we het in het eerste trimester over wereldfeesten. Deel twee van die lessenreeks werd uitgesteld tot de lente. De kinderen mochten hun eigen feest / festival bedenken met de daarbij horende activiteiten en catering. Het was geweldig! Ze gingen er echt voor bij hun voorstelling. Geniet even mee.